Odessa stad van Poesjkin

Hutsend en klutsend land het vliegtuig op het vliegveld van Odessa. Werkelijk alle verwachtingen van het voormalige Oostblok worden waar gemaakt. Aan het eind van de landingsbaan gekomen zie ik een aantal vliegtuig wrakken staan. Het lijkt wel of ze te ver zijn doorgereden en daarna in het gras zijn gestrand. Het vliegtuig maakt een bocht en daar zie ik nog meer wrakken, een heli en een vrachtvliegtuig. Van binnen denk ik, hier kom ik nooit meer weg. Lopend naar de ontvangstruimte een soort halletje met twee loketten, met stevige Russisch douaniers. Het lijkt wel een oude Jams Bond film. Eerst een smoezelig formuliertje als visum invullen en dan mag ik de Oekraïne in. Ik wordt overvallen door taxi chauffeurs, die allemaal mijn klandizie wille. Ze bieden en loggen maar ik zou worden opgehaald door de chauffeur van de Medische faculteit van de Odessa State University. Als ik buiten sta komt er een ambulance op me af rijden en die stopt. Een soort bodybuilder stapt uit en vraagt, you mister Sanders? En als ik ja zeg gaatjes schuifdeur aan de zijkant open. In de ambulance zitten zitbanken aan de zijkant en ik wordt ingeladen. Later zou ik horen dat de taxi's nu niet weten dat ze hun omzet aan het ziekenhuis kwijt raken. Daarom geen mooie sedan voor mij maar een afgekeurde ambulance. M'n bodybuilder makt wel vaart. Met een enorme snelheid scheuren we door Odessa op weg naar mijn hotel. Daar wordt ik gewoon gedumpt. Ze zijn daar aan Nederlanders gewend, die redden zich altijd. En ja gelukkig spreken de dames achter de hotel balie prima Engels. Later bleek me dat veel mensen in de Oekraïne Engels spreken, Engels is hun ticket naar het buitenland. Mensen willen hier weg, overal is het beter. De steden zijn oud en veel starten meer middenpaden dan bestraat. Mensen verdien weinig waardoor hele families samen in enkel huis wonen. De huur is hier 500 euro als in Nederland terwijl een maand inkomen vaak maar 200 euro is. Een chirurg verdient hier 500 euro in de maand. Iedereen heeft dus wel een bijbaantje. Later bleek me, als ik een taxi nodig heb steek je je hand op en de eerste de beste auto stopt. Een paar taxiritten maakt een karig maandsalaris goed. Dan wacht de operatie maar even. Ik wordt pas de volgende dag aan de Universiteit verwacht. Dus ik kan de stad in wandelen. Hoe meer ik in het centrum kom de mooier de straten. In de parken spelen kinderen en wandelen mensen. Veel oude gebouwen staan in de steigers. Mogelijk om te renoveren. Later vertelde ze me dat het moest voorkomen dat er geen ornamenten naar beneden zouden vallen. De Opera is las gerenoveerd en ziet er geweldig uit. Daarachter ligt de promenade langs de Zwarte Zee. Aan het begin staat het bronzen beeld van Pushkin. Hier kwam deze beroemde Russische dichter na drie keer in het leger bijna ontslagen te zijn terecht, zijn laatste aanstelling. En ook hier maakte hij de vrouw van zijn baas het hof. Hij kon het niet laten. Uiteindelijk werd hij naar Sint Petersburg verbannen en uit herbelegd ontslagen. Op zijn oude dag werd zijn hobby zijn werk, dichter was hij en bleef hij. Pushkin is daarmee de trots van Odessa. Pushkin schreef dan ook hel mooie gedichten, vaak liefdes gedichten. Maar ook dichte hij over een vlinder en een giraf. Russen kunnen er tranen van in hun ogen krijgen. Tranen krijg ik ook in m'n ogen van hoe deze stad erbij ligt en hoe arm de mensen zijn. Toch valt me ook op hoe goed ze gekleed zijn en hoeveel nieuw automerken er al tussen de Lada's rijden. In de hoofdstraat zie ik een winkel van Nike, ongelovig wat een prijzen. Hier drag je een maandsalaris voor een paar sportschoenen weg. En het is er druk, de schoenen gaan in bosjes de deur uit. De nouveau riche koopt alles wat los en vast zit vertellen ze me. Ik zie stoere manen goed in het pak met heel jonge super slanke vrouwen winkel in en uit gaan. Het het zijn niet hun dochters voel ik aan. De Oekraïense vrouw is anorexia slank. Met hoge leren laarzen op super hakken lijkt het wel of de hoofdstraat een catwalk is geworden. De lage winterzon koelt de lucht snel af. De damp vanaf de Zwarte Zee teekt de stad in. Tijd voor een borrel en eten. De Irisch Pub schijnt de plek to be te zijn. Hier zit ik aan het Engelse bier en krijg ik wat te eten. Wat een kennismaking met deze stad. De jaren daarna leer ik de stad overigens nog beter kennen, heb ik de stad rijker zien worden. De mooiste auto's rijden er nu. En toch, Odessa heeft gewon zijn eigen pracht door de jaren heen. Ik ben verliefd, en. niet alleen op de catwalk, vooral op deze stad x