New York om 50 te vieren!

Langzaam gaat de zon onder, lampen gaan branden in gebouwen en langs wegen. Daar staan we boven op het Empire State Building. Net scheen nog de zon, toen de schemer en plotsklaps is het donker. Manhatten ligt onder ons als een kerstboom, overal lampjes waarvan er velen flikkeren alsof het contact los zit. Ik wordt gefeliciteerd, 50 ben ik al weer geworden. Weken geleden stelde ik het voor. Waar vieren we m'n verjaardag, Istanbul Caïro of NY en gauw waren ze het eens. Nu had ik ook al heel wat verhalen over de stad die nooit slaapt verteld. Ik ben zelfs de tel kwijt, is dit nu m'n vijfde of zesde keer in deze geweldige stad. In ieder geval herinner ik me als de dag van gisteren dat ik hier op m'n 21ste was een week lang. Toen stond ik boven op de Oostelijke WTC toren met dat enorme uitzicht over deze metropool. Jaren later nu vijf jaar leden stond ik in de andere toren rond zes uur in de dancing top floor aan het bier. Maanden later in september zijn beide torens er vanwege 9/11 er plotseling niet meer. Ik kon het die dag eerst niet geloven. Morgen gaan we met het gezin naar Ground Zero. Zij kennen het verleden niet, zijn hier voor het eerst. Nu zijn ze nog alleen vrolijk. Feliciteren me, zoeken op mijn verzoek naar de rugzak uit de film Lonely in Seattle en hollen rond van uitzicht naar uitzicht. Hier zo zie je precies hoe Manhatten tussen beide rivieren de Hudson en Potamic ligt. De Hudson waar de goochelaar Houdini zich geketend door het ijs liet zakken. De Potanic waar de Nederlanders voor het eerst Amerika binnen voeren om Ne amsterdam te stichten. Het is jammer dat de Engelsen het weer van ons afpakten en er New York van maakten. Anders hadden we nu met Amsterdam de twee indrukwekkendste steden van de wereld gehad. Toch voelt NY heel Nederlands, de smalle straten, overal handel maar keurig geordend, veel openbaar vervoer en wat me opvalt het is hier stil, geen onnodig geluid van politie en brandweer auto's. Wat een verschil met 35 jaar geleden. Toen was NY de meest criminele stad ter wereld, met continue politie sirenes, het leek wel de Starksky en Hutch televisieserie maar dan 24/7. Voldaan nemen we de lift naar straatniveau op weg naar avondeten en een bed. Vanuit net vliegveld zijn we meteen doorgegaan om dit op deze speciale dag te kunnen zien. Morgen brengt ons de eerst sightseeing. We gaan naar Central Park en Guggenheim museum. We gaan naar het MoMa om modern art te snuiven om daarna lopend downtown af te zakken, naar Chinatown en het Meatpackersdictrict. Het zit mee en tegen. Guggenheim blijkt in de verbouwing, we kunnen er in maar het beroemde slakkenhuis van wit beton kunnen we alleen vanaf een maquette bekijken. Maar Central Park is heerlijk. Het is maart en we gooien sneeuwballen en maken een sneeuwpop. Onderwijl is het dik 20 graden Celsius en kunnen we in T-shirt lopen. Ook net MoMa is een ervaring. Ik verwacht dat de kids er snel op uitgekeken zullen zijn. Na een uur krijg ik een sms van dochterlief dat ze meer tijd nodig heeft. Dromerig tref ik haar aan bij het Driehuis van Monet. Drie grote luiken met lelies en werk van 8 bij 2 meter. Ik snap haar wel, dit is kunst die je niet onberoerd laat. Ongekend lang lopen we uiteindelijk door dit museum. Het grote beeld van Miro in de hal, de schilderijen van Pieter de Koning die ook in NY woont, Monet dus, van Gogh wat hangt er niet in het MoMa. Moe en vol van indrukken kopen we ons middageten veel te laat gewoon langs de weg, ergens een staleltje met ondefineerbare pizza's, maar wel lekker. Daarna downtown naar Chinatown we kijken onze ogen uit. Wat een kleur, kakelende mensen en overal ook etende mensen, in chinese restaurantjes en op straat. Je waant je in Beijing denk ik dan. Dan zit de dag erop, er is meer te zien maar dat bewaren we voor de laatste dag. Ja het is een kort bezoek maar vast met herinneringen voor jaren. Want de volgende dag is voor memories. Eerst naar groud Zero, alle namen op een wand langs het bouwterrein. Overal kranen in de bouwput en gebouwen in renovatie er omheen. Indrukwekkend is het te zien hoe ggroot het gebied is waat de twee WTC torens stonden. Ook bijzonder hoeveel mensen daar rond lopen. Toch is er verder niet veel te zien. ik zie het aan de kinderen, hun aandacht is gauw verdwenen. We lopen door naar het Zuidpuntje van Manhatten. Daar komt de boot naar Ellis Island. Daar kwamen de emigranten binnen. Miljoene mensen lieten zich hier medisch keuren en beoordelen. Families kwamen binnen en niet iedereen mocht door. Harde keuzen werden gemaakt, enkelen die terug moesten en de velen die door gingen. hier hangt de blijtschap en verdriet van velen. Er is een film vol Amerikaanse trots. Maar ook hier zie ik dat het de kinderen niet zegt wat het ons zegt. de boottocht vonden ze mooi. Langs het Statue of Liberty varen vonden ze geweldig. Vooral nu de nieuwe beplating uit Frankrijk pas is aangebracht. Het Beeld staat er als nieuw bij. Ook het varen vonden ze leuk. Misschien omdat je zo even uit de drukte van de stad bent. Terug aan de wal vergooien we ons aan T-short. I LOVE NY wordt gekocht en ik koop een Superman T-Shirt. die had ik al jaren geleden willen kopen en nu kon het zomaar. Op de terugweg komen we door SOHO. Wat een winkels, wat een prijzen. De Ferdinant Boltstraat in het kwadraat. het wordt al donker en we willen eten. Duur en exclusief hier, not our way of life. veel te laat belanden we moe in een simpel afhaal restaurant. Tussen de lokalen gaan we aan de spaghetti. En dat smaakt geweldig. Wat een indrukken, we zijn er stil van. Morgen weer naar huis, een dag van pakken, afrekenen, wachten en wachten en vliegen. Maar het was meer dan de moeite waard!