Istanbul wirwar van mensen

Majestueus groot is de koepel van de Haya Sofia nu ik in het midden van de vloer sta. Sober is deze moskee wel. De grote schijven met magische tekens kijken me als grote ogen aan. Deze moskee vertelt in een notendop de hele geschiedenis van Istanbul. Hier stond het eerste godshuis van Istanbul, de eerste christelijke kerk om later moskee te worden. Nu is de Haya Sofia een tempel van toerisme. Met honderden lopen ze door de grote zaal en toch zie je ze amper terug, zo imposant is de ruimte. Ook wij lopen zeg maar schuifelen de zaal door. Het donkere interieur drukt op ons gemoed. Maar de grote mensenmassa hier maakt indruk. Dat begon gisteren al toen we hier aankwamen. De drukte van het verkeer, al dat getoeter van automobilisten, overal mensen toeristen en lokale bevolking, het komt hier enorm op je af. We hebben een simpel hotel, met ventilator en nep raam. Als je de gordijnen opendoet dan kijk je tegen een muur. Hoe verzinnen ze het. Maar het ontbijt was goed en je komt uiteindelijk voor de stad. Eerst maar de hoogtepunten bekijken. De Haya Sofia dus, de Blauwe Moskee die er naast staat en de harem die daar weer naast staat. Daarna naar de brug vol winkeltjes van potten en pannen tot juwelen. Overal wordt je aangesproken, kom binnen we hebben voordeel, ik heb de beste spullen zeggen ze met een glimlach. Die glimlach straalt uit, ik ga u belazeren en trekt toch als een magneet. Hier werken profs dat is duidelijk. Daarna bezoeken we aantal uren het politiebureau, nee eigenlijk gingen we eerst naar de Bazaar. We waren er nog geen tien minuten toen waren we een portemonnee lichter. Dat scheelt schouwen maar is niet leuk. Uren moesten we wachten om een bewijs van diefstal van de politie los te krijgen. Eigenlijk wilde ze het niet doen. Moe van de zoveelste domme toerist. Ze zeggen wacht maar buiten. Ik ga op de trap zitten, dat wordt me verboden. Ik vraag om de hoogste baas, die is er niet. Net stopt er de sedan, man met veel goud op zijn pak. Ik spreek hem aan, vraag of hij wel eens in Amsterdam is geweest. Ja zegt hij, wonderfull city. Ooit bestolen daar vraag ik. Ja zegt hij, prima afgehandeld. Waarom kan dat hier dan niet vraag ik. Hij zegt niets, tien minuten later hebben we de benodigde papieren. We zijn weer op pad. De Bazaar gaan we maar even niet meer in. Hadden we mazzel, vast wel ;) En soms helpt blijkbaar Hollandse nuchterheid. De dames willen winkelen en ik ga naar de Haman. Het lijkt ze niets zo'n stoombad met massage. Als ik binnen kom krijg ik eigen kamer waar net het bed in past. Ik kleed me uit en sla de handdoek om die ik kreeg. Trappertje weer af naar het stoombad. Een grote ronde ruimte met in het midden en licht bollende plaat van steen. Daarop ligt een man die gemasseerd wordt. Een heel grote Turk maakt meat van hem. Als zijn huid rood en heet is krijgt hij een emmer koud water over zich heen. Voldaan en moe gaat hij aan de rand op een bankje zitten. Dan ben ik aan de beurt. Het is net zo intens als het overkwam. Mijn vel wordt heet en rood, mijn lijf wordt van binnen beurs en moe. Al mijn vuil zweet ik er uit. Mijn hoofd gaat op leeg, mijn geest ontspant. Ik krijg een deken om me heen en wordt naar m'n bed gestuurd. Als een klein kind wordt ik ingestopt. Warm wordt ik en rillerig, dit is intens. Uur kater wordt ik wakker. Ik wil blijven liggen maar me mind zegt dat ik er uit moet. Ik kleed me aan en ga naar de voorruimte om wat te eten. Heerlijke kleine hapjes met vers geperste jus. Langzaam kom ik op krachten. Daar is de familie al weer. He was het leuk, ga je mee nog even winkelen. Hoe leg je ze uit dat je hier nog uren wilt uitzakken. Maar ik ga mee, best ook wel weer opgefrist. Istanbul is een geweldige stad merk ik. Hier kan je 100 jaar leven zonder ooit de stad uit te gaan. Alles is hier als je maar om je heen kijkt. Zo gaan de dagen voorbij, er zouden er meer mogen komen. De laatste dag staan we aan de Bosporus. Overal boten, geluiden klinken over het water. Heel veel veerponten, overals mensen die willen oversteken op weg naar hun plek ergens in de buitensteden. Op de eilanden en uitlopers daarvan liggen wijken en daar achter liggen wijken, Istanbul is groot miljoenen mensen wonen hier. Het toeristisch centrum is verhoudingsgewijs een speldenprik op de stadskaart. Even daarbuiten ligt het oude paleis, een paleis met spiegelzaal muren en plafond. We willen de laatste dag even de stad uit, ook even de benen strekken. Dus lopen we de brug over op weg naar het paleis. Het is blijkbaar een spannende bestemming want overal lopen er mensen met ons mee. De praten opvallend hard en dragen Turkse vlaggen mee. Het zijn ook Turken merken we, het worden er steeds meer. Op de hoeken van straten staan politieauto's we zien zelfs waterkanonnen. We zijn in Amsterdam wel wat gewend maar dit verbaasd ons toch. Ineens bedenk ik me dat het 1 mei is, zou heterdaad mee te maken hebben. Geïnteresseerd lopen we door. De mensenmassa neemt enorm toe. Uit alle windstreken komen mensen aangelopen en ze zingen schreeuwen en nu zie ik ook spandoeken. De kinderen willen terug, ze vinden het eng. Op een plein niet ver van het paleis zie je de mensen samenkomen. Er is een spreker. Ik zeg we kunnen net om de massa heen naar het paleis. Maar ook daar staan politieauto's die de mensen ophouden. Ja we gaan terug, lopen toch wel wat moeilijk tegen de stroom in. Achter ons horen we lawaai, de eerste traangas granaten. We versnellen en komen redelijk snel weer bij de brug. Wat een belevenis. Thuis de volgende dag lezen we het in de krant. Grootste 1 mei viering Istanbul ooit door politie uit elkaar geslagen. We blijken de dan net ontsprongen. Istanbul is echt een bruisende stad. Een stad om terug te komen! :)