Lausanne kennisstad!

Een harnas in de hoek, ook een oud schrijfbureau en daar lig ik op een te groot bijna driepersoonbed in een oud kasteel in Lausanne. Gisteren ben ik aangekomen lekker goedkoop met Easyjet. Eigenlijk absurd want deze week training aan de hoog gewaardeerde IMD Universiteit kost een vermogen. Maar dat e ik niet in de hand en het is goed dat ik een week weer ga leren en ontstress. De reiskosten en het hotel heb ik wel in de hand en dus druk ik de kosten voor de werkgever. Budget vliegen en dit goedkope hotel aan het meer van Genève. Eigenlijk snap ik het niet, er was direct plaats en de kamers zijn gigantisch en toch is herboren relatief goedkoop. Met grote sierlijke letters staat er Chateau 'd Ouchy op de gevel. Een heuse binnenplaats, personeel in adellijk kostuum en toch is het hotel zo goed als leeg. Het eten moet slecht zijn of ze hebben ongedierte ik weet het niet, maar snap er niets van. Ik geef me er aan over, trek me kostuum aan en ga naar het IMD complex onderweg. Als je het hotel uitstapt heb je een geweldig uitzicht op het meer, met in de verte de waterfontijn van Genève. Maar ook Lausanne sinds moeite waard. Oude gebouwen staan langs de starten en het trammetje rijdt al dik een eeuw tussen de bovenstaande en hier aan het water. Mijn koffer heb ik amper hoeven tillen. Het water glinstert in de zon, overal zeilen op het water en langs de oever een toerist in een trapbootje. Het IMD Instituur staat nog geen 500 meter richting Genève aan het water, tukje lopen en ik ben er. Een 200 volwassen studenten staan klaar om wijzer te worden. Uit alle landen komen ze, China Japan Zuid-Afrika Europa de USA overal vandaan. Rijke mensen zijn het, dat zie je aan hun watches en kleding. Vooral schoenen moet je op letten is me verteld. Maar ik draagt lijd dezelfde van Bommels, ook niet goedkoop maar deze schoenen fabrikanten herken ik niet. Een Nederlander blijft toch beetje boer onder heren denk ik dan. We gaan een week persoonlijkheidsrecht training doen. HPL heet dat, High Performance Leadership. Hier worden de CEO's van de wereld gemaakt zeggen ze. We gaan het beleven. In groepen van 20 zijn we ingedeeld. Ik kom het klaslokaal in en heb het gevoel dat ik in een vreemd huid gekomen ben. In twee uur tijd wordt er een programma doorgedraaid waar we thuis een dag voor nodig hebben. Presentaties, elkaar voorstellen, persoonlijke ervaringen delen, een yoga moment, even zen er tussen door. Na die twee uur ben ik a doodmoe maar begrijp waar ik terecht gekomen ben. De middag zijn voor drie persoonlijke opdrachten. Ik dacht op het gras te kunnen liggen, nou vergeet het maar. De bedoeling is dat ik me werkbare leven overzie, keuzen voor de toekomst maak en het evenwicht met thuis uitpluis. Met Anja moet ik de belangrijkste opdracht van de week delen. Mijn leven in een levenslijn zetten en die naar de toekomst doortrekken. We doen dat en geven het resultaat aan elkaar. We ondervragen elkaar zodat om eerlijk naar jezelf te worden. Anja is jong het huis uit gegaan, studie niet afgemaakt, oudere man getrouwd die dan wel heel rijk is, en samen met hem runt ze een grote business in kleding, eigen merk. Maar het knaagt, ze wil weer leren, daarom is ze hier. Maar ze vertelt uren over al haar reizen, het tweede huis hier in Zwitserland ergens in de bergen, zijn kinderen die haar respecteren, haar penthouse in Hamburg en ik voel me klein worden. Ik vertel over mijn studie, tweede baan, drie kinderen gezin huis roeiboot vouwfiets en dat ik soms rummicup. Ze kijkt me jaloers aan. Wat een rust, wat een basis, ze is jaloers. Hoe is het mogelijk. Deze training merk ik is toch wel nuttig. En langzaam helpen we elkaar de dagen door, helpen keuzen maken. Ik laat haar zien wat ze heeft, waarom nog dromen achterna jagen. Ik stippel met haar mijn koers uit. Mijn body heeft zijn beperkingen. Ik wil toppen in de Alpen beklimmen en ze zegt, ga ervoor. Ik wil eerder stoppen met werken, weer studeren. De sfeer hier bevalt me. Je leeft maar enkele keer. We houden contact zeggen we. En voor we het weten staan we met de 200 andere studenten lacherig op het grote grasveld met uitzicht op het meer klaar om de groepsfoto te maken. Er is geen tijd geweest om Lausanne te bezoeken, ik hebben kroeg gezien. Overdag is het hard werken en de nacht slaap ik als een prins in een groot kasteel. Dat blijft leef geen bezoeker te zien. Het ontbijt is alleen serial maar daar ben ik toevallig dol op. Eet me vol aan honey snacks met een groene kikker op de box. Velen gaan direct naar huis. Ik heb twee dagen extra. Ik wil de druiven route langs het meer lopen. Die loopt eigenlijk het hele meer om maar ik ga alleen naar Montreux. De ene dag heen en de trein terug. De andere dag terug. Heerlijk is het, tussen de druiven ranken door. Hectisch oktober dus ik kan druiven snoepen. In de dorpjes lekker kaasplankje met witte wijn uit het Wallis. Fendant is een heerlijke frisse sprankelende wijn. Als een kenner vraag ik er steeds naar terwijl er zoveel andere keus is. Moe gooi ik me de laatste ochtend aan het ontbijt, heerlijke honingzoete rijstpops. Dan neem ik de trein naar Genève. Een dagje winkelen, mooie winkels, heerlijk ijs en uitzicht op het meer. De geluiden vanaf de zeilboten klinken van ver. Het is ent vakantie. Maar Easyjet wacht op me. Drie uur later sta ik al weef op Schiphol, geestelijk en lichamelijk gereinigd!