Miami Beach zonder Pamela Anderson

Het is 7 uur in de ochtend op het strand, het water is warm en de golven komen met regelmaat stil ruisend over me heen. Op het strand lopen eenzame vrouwen en mannen hun hond uit te laten. Ze groeten niet net alsof ze nog niet gezien willen worden. Een jong uitziende vrouw staat naast de houten uitzichttoren van de reddingsbrigade, mobiel aan haar oor. Ergens is voor haar de dag al begonnen. Ineens stuift ze weg de stad in, de straat tussen hoge witte hotel torens door. Daar achter ligt de boulevoir met aan de Westzijde de mooie artdecot stadshuizen in fraaie pastel tinten in blauw rood en een enkel huis in groen. Gisteren zijn we aangekomen dit is onze laatste stop. Van Orlando zijn we naar het zuiden afgezakt. Het doel is communies te bezoeken. Zo bekeken we de Villages, Celebration en andere typisch Amerikaanse gated communities. In Nederland wil niemand zo wonen, achter een hek alleen onder mensen van eigen achtergrond. In de Villages staan 50.000 woningen deels aluminium caravans, alleen voor ouderen van 55+. Voor 5 uur smiddags mogen kids onder de 18 daar niet meer zijn. Gasten voor 11 uur savonds moeten ook huiswaarts. Zo een community is alleen voor ouderen. Maar oud zijn ze amper. Ze sporten wat af en overal rijden ze in hun opgepimpte golfkarretjes. Alle bewoners doen ook vrijwilligerswerk. Ze onderhouden de bomen en het struweel, werken in de winkel en leiden nieuwe bewoners rond. Natuurlijk blijft er tijd over om te golfen. Ja iedereen golft hier maar dat zie je in bijna heel Florida. Heerlijk om mijn achteroom daar te bezoeken. Bruin gebrand met zwaar accent vertelde hij me over zijn leven. Zijn recente verhuizing van New England naar hier de Villages in Florida. Elke maand vliegt hij nog even terug om zijn rotary te bezoeken, om zijn attendance te halen. Afgelopen week heeft hij in een naastgelegen dorp nog hout van een kleine hurricane opgeruimd. Hij is nog maar 80 dus een dagje hard werken moet kunnen zegt hij joviaal. In de Villages blijf je jong onder ouderen zo blijkt. Op een baseball veld zien we bij het afscheid twee teams aan de sport. Een vrouw met basebet loopt achter haar rollator in het veld. Florida is geen gekke plek om oud te worden. Onze nieuwsgierigheid bracht ons ook in Celebration. Dit dorpje is helemaal door Disney studio's ontworpen. Alles staat op zijn plaats net alsof de tijd op een vreemde manier stil heeft gestaan. De Britse telefooncel, olie lantaarns, bankjes op de juiste plek, zitjes aan het meer en overal mooie landelijke maar geraffineerd afgewerkte woningen. De huizen doen Nederlands aan en toch ook weer niet. Hier wil iedereen wonen is je eerste reactie. Met en krant slenter je hier door het centrum, je maakt en praatje, vrouwen met kinderwagens en on Amerikaans staan de auto's verdekt achter de woningen geparkeerd. Toch zie je bijna geen kinderen, geen honden, geen geluiden. Dit stadje is te netjes voor woorden. Heel anders dus dan Orlando dat we tegen die tijd al achter ons hebben gelaten. Daar is het lawaai van toeterende auto's, de muziek van de strip, de neon verlichting van clubs en Hardrock Café. Leuk voor een dag, teveel lawaai voor een week. Heerlijk om nu met de 4WD door het landschap van Florida te rijden. Eigenlijk is de USA een onderontwikkeld land. Aan de houten palen langs de weg hangen de elektriciteit en telefoonkabels. Oude gebouwen laten ze gewoon staan. De tijd zal ze wel afbreken. Wegen liggen dwars door natuurgebieden, met het milieu wordt nog weinig rekening gehouden. Toch lijkt het of het enorme landschap er zich ook niets van aantrekt. Eindeloos strekken de velden meren en bossen zich uit. Overal zijn moerassen met van die kenmerkende mangrove bomen. Maar ook eindeloze grasvelden met kuddes koeien en hier en daar een huis. Pas in de Zuidpunt van Florida gekomen neemt de bebouwing toe. Enclaves van woningen zijn het eigenlijk daar, soms gelegen ergens aan een weg of bij een dorpje, maar ook in Miami is elke buurt een community op zich. Als passant zie je dat niet echt. Maar als je goed kijkt zijn overal slagbomen en bewakers. Hier zijn hotels niet wit en huizen van rode steen, hier hebben alle gebouwen pastel kleuren. Van knal rose tot blauw en soms groen. In de steden zijn mooie lange stroken groen parkachtig en de auto's rijden langzaam omdat ze alle tijd hebben. Overdag hebben we een druk programma. We bezoeken buurten, huizen en terreinen. In de avonden is het eten en naar bed. De laatste avond loop ik middernacht het hotel uit, op weg naar de jazz. Een lange straat in Miami zit vol clubs. Maar de muziek bevalt me niet. Steeds als ik binnenkom gaat de disco aan. Mijn timing is bad. Een lange rij bij een moderne disco fascineert me. Dure auto's stoppen en de mensen lopen direct door. De lange rij jonge meiden wacht uren. Ik maak een praatje en twee meiden zeggen me als body quard mee naar binnen te nemen. Ik kijk verbaasd en sluit me aan. De deurwachter kijken vreemd maar knikken. Zo kom ik binnen, harde muziek, reageerbuizen met drank voor een dollar en de uren tikken door. Moe en met m'n oren vol muziek verlaat ik de dancing. De zon komt over de zee aan de horizon op. Het strand is stil, alleen het ruizen van de zee. Een enkeling laat zijn hond uit. Slanke vrouwen met hun mobiel aan het oor. Hier geen dikke mensen. Iedereen lijkt op een fotomodel hier. Pamela kom ik niet tegen maar wel vele van haar dubbelgangers. Het is tijd om het hotel op te zoeken. Vanmiddag is de vlucht naar huis. Terug naar Castricum en Scheveningen, te ver weg van Miami en Florida!