Japan in drie weken

In Tokio begonnen vanwege congres duurzame stedenbouw en daarna naar Kanazawa, via Niigata en Iwaki terug naar Tokio. Want Japan wil ik zien en niet alleen Tokio; de cultuur van het volk en de geur van het land wil ik tot me nemen; misschien wil ik de Japanners leren begrijpen. Het land het volk is altijd een mysterie voor me gebleven. bewust ga ik niet naar het zuiden naar de bekende steden zoals Kyoto en Heroshima. Via de westkust naar het minder bevolkte noorden is m'n plan. Me onderdompelen onder de Japanners; dan moet ik ze wel ontmoeten en zij ook mij. Tokio is een grote stad en toch zie je weinig mensen op straat; en alleen jonge mensen. Ouderen wonen op het platteland werd me verteld of blijven veel binnen. Kleine en grote huizen en gebouwen staan kriskras door elkaar. Kleine huizen zijn het en de kantoren onpersoonlijk. Vreemd want de Japanners gaan na het diner gewoon weer verder aan het werk tien uur per dag is normaal. Met de Shinkansen hogesnelheidstrein ga ik naar Kanazawa 400 km in drie uur inclusief stopplaatsen. Kanazawa staat bekend om de Samurai en dat is te bewonderen. Ergens 250 jaar geleden lukte het eentje daarvan de anderen tot elkaar te b en hijzelf werd de eerste Keizer. Daarvoor zo krijg ik de indruk telde Japan enorm veel rivaliserende Samurai clans. Overal in Kanazawa staan hun huizen nog en hun tempels; je struikelt er gewoon over. Velen zijn geslo maar met de paar huizen en tempels die je kan bezoeken krijg je een indruk van hun sobere leven. Het Keizerlijke park blijkt savons open en sprookjesachtig verlicht. Hier vooral laagbouw een gemoedelijk streek stadje. Langs dd kust wil ik de trein noordelijk naar Niigata nemen; bekend om niets alleen om de stranden. Helaas het wordt me ontraden en ik trap erin. Met de Shinkansen zou het sneller zijn. Maar ik reis 200 km om en de reis gaat grotendeels tussen geluidswallen door en veel tunnels; geen uitzicht dus. Niigata doet z'n faam eer aan; er is niets. Maar ik huur een fiets en neem de bus om elke dag heerlijk aan het strand te zwemmen. Biertje erbij en wat eten prima leven zo. Een tyfoon komt eraan de wind neemt toe en het zeewater wordt wild; tijd om de verkassen naar Iwaki-shi aan dd andere kant de oostkust. Iwaki ligt in het zuidelijke deel van het tsunami gebied van 2012; hele dorpen vooral noordelijk zijn toen weggespoeld. Daarna is een enorm betonnen wal ter verdediging aangelegd en die is nu eind klaar. Geboekt heb ik in een 300 jaar oud gasthuis en dat heb ik geweten. Wat moeilijk is het om op de grond te leven. Op een een futon slapen dat valt nog mee maar geen stoel hebben geen ruggesteun dat is afzien. Eigenlijk gaat het me ook te ver; mijn rug is hier niet op getraind. Maar het is een mooi gebied vol rijstvelden en oude huizen; velen echt oud zoals m'n gasthuis. Ik wandel veel; neem de trein en wandel terug. Een paar dagen echt onthaasten is het. Maar dan is het ook weer tijd voor de thuisreis om weken vol indrukken af te sluiten.